Ratelende fax
Ze kent het bedrijf als haar broekzak. ‘Het voelt als mijn pand, jullie moeten je aanpassen,’ grapt ze. ‘Ik heb ook veel zien veranderen in die ruim veertig jaar. Het is nu bijna ondenkbaar dat er jaren geleden maar één rekenmachine stond bij de administratie en bij calculatie. Toen kwam de fax. Was je aan het schoonmaken, begon dat ding ineens te ratelen. Je schrok je rot!’
‘Hoogtepunt van de week was nasiballetjes eten in de werkplaats op vrijdag. Maar het meest in het oog springt voor mij de grote betrokkenheid van du Prie. Ze zorgen goed voor hun mensen, en dat is in al die jaren gebleven. Ik werd voor mijn gevoel altijd bij het bedrijf betrokken. De huidige directeur Martijn heb ik ook nog meegemaakt als tiener. Toen had ik nooit kunnen bedenken dat ik hier al die tijd zou blijven werken. Mét veel plezier.’
Tijd om te stoppen
De laatste jaren heeft Nel haar bedrijf gerund samen met haar man. ‘We hebben ook een periode veel personeel gehad, maar daar krijg je grijze haren van. Je moet een keer zeggen: nu is het klaar. Wij zijn net grootouders geworden van een tweeling, en ik heb veel zin om van mijn pensioen te gaan genieten.’ Wij wensen Nel daar veel geluk bij.